بومحمّد مُشرف‌الدین مُصلِح بن عبدالله بن مشرّف ( سعدی )


۰۹ آبان ۱۴۰۰ / ۱۹:۰۱:۴۱
۲۹۹
۳


  در این مطلب با بومحمّد مُشرف‌الدین مُصلِح بن عبدالله بن مشرّف : سعدی آشنا میشویم  .

بومحمّد مُشرف‌الدین مُصلِح بن عبدالله بن مشرّف ( سعدی ) (۶۰۶ – ۶۹۰ هجری قمری متخل به سعدی  نویسنده  پارسی ( فارسی )  زبان که ۴۵۰ داستان تا به حال نوشته است . اهل ادب به او لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجلّ» و حتی به‌طور مطلق، «استاد» داده‌اند. او در نظامیهٔ بغداد، که مهم‌ترین مرکز علم و دانش جهان اسلام در آن زمان به حساب می‌آمد، تحصیل و پس از آن به‌عنوان خطیب به مناطق مختلفی از جمله شام و حجاز سفر کرد. سعدی سپس به زادگاه خود شیراز، برگشت و تا پایان عمر در آن‌جا اقامت گزید. آرامگاه وی در شیراز واقع شده‌است که به سعدیه معروف است.بیشتر عمر او مصادف با حکومت اتابکان فارس در شیراز و هم‌زمان با حمله مغول به ایران و سقوط بسیاری از حکومت‌های وقت نظیر خوارزمشاهیان و عباسیان بود. البته سرزمین فارس، به واسطهٔ تدابیر ابوبکر بن سعد، ششمین و معروف‌ترین اتابکان سَلغُری شیراز، از حملهٔ مغول در امان ماند. همچنین قرن ششم و هفتم هجری مصادف با اوج‌گیری تصوف در ایران بود و تأثیر این جریان فکری و فرهنگی در آثار سعدی قابل ملاحظه است.




برای درج دیدگاه باید ابتدا به عنوان کاربر به سایت وارد شده باشید.